«محمّد باقر به اندازه اى گنج هاى پنهان معارف و دانش ها را آشكار ساخته، حقايق احكام و حكمت ها و لطايف دانشها را بيان نموده كه جز بر عناصر بى بصيرت يا بد سيرت پوشيده نيست و از همين جاست كه وى را شكافنده دانش و جامع علوم و برافروزنده پرچم دانش خوانده اند.»
 
سالروز شهادت ابو جعفر محمد بن علي (ع) امام پنجم از ائمه اثني عشر (ع) و هفتمين معصوم از چهارده معصوم (ع)، که در سال 114 ق. در مدينه رخ داد …

 مادر او حضرت فاطمه دختر امام حسن مجتبي (ع) است كه مكني به ام عبد الله يا ام الحسن بود و با اين ترتيب آن حضرت هم از جانب مادر و هم از جانب پدر فاطمي و  علوي بوده است، لقب ايشان به دليل دانش بيكران باقر يا باقر العلوم بوده است … صدوق و طوسي در امالي خود روايت كرده اند كه رسول الله (ص) آن حضرت را باقر ناميد و به جابر بن عبد الله انصاري فرمود: « اي جابر زمان يكي از اولاد مرا كه از فرزندان حسين است درك خواهي كرد، او هم نام من است و علم را با مهارت بسط ميدهد و ميشكافد، وقتي او را ديدي سلام مرا به او برسان». 

۩  شخصيت اخلاقي:

در گفتار راستگو ترين و در ديدار گشاده رو ترين و در بذل جان در راه خدا بخشنده ترين و در اخلاق متواضع ترين مردمان بود.

 از خوف خدا بسيار ميگريست و هنگام مشكلات اهل بيت را جمع ميكرد و با هم به ذكر و استغفار ميپرداختند. قسمت عمده درآمد خود را در راه خدا انفاق مي فرمود و خود مانند غلامانش در مزرعه كار ميكرد. در زهد و فضل و تقوي و آشنايي با رموز قرآن و سنت و تفسير و احكام شرع سرآمد همگان بود … علي بن عيسي اربلي در كتاب كشف الغمه و انب طلحه در مطالب السوول و سبط ابن جوزي در تذكره الائمه و ساير محدثين اهل سنت از عبد الله بن عطاء مكي روايت كرده اند كه گفته است: علماء را نزد هيچكس حقير تر از آن نديدم كه در محضر ابو جعفر محمد بن علي ديدم …  امام محمد باقر (ع) در مورد نمونه اي از اخلاق امام باقر روايت است که مردى از اهل شام در مدينه ساكن بود و به خانه ‏امام بسيار مى‏آمد و به آن گرامى مى ‏گفت: «...در روى زمين بغض و كينه ا‏ى كسى را بيش از تو در دل ندارم و با هيچكس بيش از تو و خاندانت دشمن نيستم! و عقيده ‏ام آنست كه اطاعت‏ خدا و پيامبر و امير مؤمنان در دشمنى با توست، اگر مى ‏بينى به خانه  تو رفت و آمد دارم بدان جهت است كه تو مردى سخنور و اديب و خوش بيان هستى!» در عين حال امام عليه السلام با او مدارا مى‏ فرمود و به نرمى سخن مى ‏گفت. چندى بر نيامد كه شامى بيمار شد و مرگ را رويا روى خويش ديد و از زندگى نوميد شد، پس وصيت كرد كه چون در گذرد ابو جعفر «امام باقر» بر او نماز گزارد. شب به نيمه رسيد و بستگانش او را تمام شده يافتند، بامداد وصى او به مسجد آمد و امام باقر عليه السلام را ديد كه نماز صبح به پايان برده و به تعقيب نشسته است، و آن گرامى همواره چنين بود كه پس از نماز به ذكر و تعقيب مى ‏پرداخت. عرض كرد: آن مرد شامى به ديگر سراى شتافته و خود چنين خواسته كه شما بر او نماز گزاريد.  فرمود: او نمرده است... شتاب مكنيد تا من بيايم.

پس برخاست و وضو و طهارت را تجديد فرمود و دو ركعت نماز خواند و دستها را به دعا برداشت، سپس به سجده رفت و همچنان تا بر آمدن آفتاب، در سجده ماند، آنگاه به خانه‏ شامى آمد و بر بالين او نشست و او را صدا زد و او پاسخ داد، امام او را برنشانيد و پشتش را به ديوار تكيه داد و شربتى طلبيد و به كام او ريخت و به بستگانش فرمود غذاهاى سرد به او بدهند و خود بازگشت. ديرى بر نيامد كه شامى شفا يافت و به نزد امام آمد و عرض كرد: «گواهى مى ‏دهم كه تو حجت ‏خدا بر مردمانى.»

ادامه مطلب...............

كلمات شريفه

السلام علیک یا جواد الائمه

نام: محمد.
كنيه: ابو جعفر ثانى.
القاب: تقى، جواد، مرتضى منتجب، مختار، قانع و عالِم.
منصب: معصوم يازدهم و امام نهم شيعيان.
تاريخ ولادت: نوزدهم ماه مبارك رمضان سال 195 هجرى.
همچنين هفدهم و پانزدهم ماه رمضان نيز نقل شده است؛ اما مشهور بين شيعيان، دهم رجب سال 195 هجرى مى‏باشد. در دعاى ناحيه مقدسه نيز آمده است: «اللَّهُمَّ اِنّى‏ اَسْئَلُكَ بِالْمَوْلُودَيْنِ فى‏ رَجَبٍ، مُحَمَّدِ بْنِ عَلىٍّ الثَّانى وَابْنِهِ عَلىِّ بْنِ مُحَمَّدٍ المُنْتَجَبِ»(1).
محل تولد: مدينه مشرفه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى).
نسب پدرى: امام رضا، على بن موسى بن جعفر بن محمدبن على بن حسين بن على بن ابى‏طالب(ع).
نام مادر: سبيكه، يا سكينه مرسيه و يا درّه كه حضرت رضا(ع) او را خيزران ناميد.
وى از اهالى «نوبه» و از خاندان ماريه قبطيه، مادر ابراهيم، پسر پيامبر اكرم (ص) و از زنان بزرگوار زمان خويش بود.
مدت امامت: از زمان شهادت امام رضا (ع)، در آخر ماه صفر سال 203 هجرى تا ذى قعده سال 220 هجرى، به مدت شانزده سال و نه ماه.
تاريخ و سبب شهادت: آخر ذى قعده سال 220 هجرى، در سن 25 سالگى، به وسيله زهرى كه همسرش، ام الفضل، دختر مأمون به تحريك برادرش، جعفر بن مأمون و عمويش، معتصم عباسى، به آن حضرت خورانيد.
محل دفن: مقابر قريش بغداد، در جوار قبر شريف جدش، امام موسى كاظم(ع) كه هم اكنون به كاظمين معروف است.
همسران: 1. سمانه مغربيه. 2. ام الفضل، دختر مأمون. 3. زنى از خاندان عمّار ياسر.
فرزندان: 1. ابوالحسن امام على النّقى (ع). 2. ابو احمد موسى مبرقع. 3. ابو احمد حسين. 4. ابو موسى عمران. 5. فاطمه. 6. خديجه. 7. ام كلثوم. 8. حكيمه.
همچنين گفته شده كه زينب، ام محمد، ميمونه و امامه نيز از فرزندان آن حضرت بوده‏اند.

بقیه در ادامه مطلب

سلام بر کسی که در ان عرصه ان حماسه را افرید

سلام بر کسانی که راهشان را ادامه می دهند

لینک دانلود ها غیر مستقیم است..روی گزینه کلیک و در صفحه جاری دانلود نمایید

1. نرم افزاری کم حجم برای ساخت لوگو وتصاویر متحرک       ۷۲۰کیلو بایت    صفحه دانلود
2. نرم افزاري كم حجم براي تبديل فرمت هاي رايج فايل هاي صوتي واستخراج صدا از فايل تصويري
3. قران کریم

ویژگی ها :

   -نمايش متن تمامی سوره های قرآن
  - قرآن به سه زبان فارسی, عربي و انگليسی
  - قابليت چاپ کردن سوره ها
  - امکان جستجوی قرآن با وصل شدن به وبسايت پارس قرآن

بسم الله الرحمن الرحيم 

 پاسخ:بهتر ه كه در پاسخ سوال اين نكات رو مد نظر داشته باشيم:

1.       فقهاي شيعه همگي در كتابهاي فقهي خود; اعم از استدلالي و غيره ، تصريح مي كنند شهادت بر ولايت علي (ع) جزء اذان و اقامه نيست و هيچ كس حق ندارد آن را به عنوان دو جزء آن دو بر زبان بياورد.

2.       علي (ع) از ديدگاه قرآن ، بكي از اولياءالله قلمداد شده و در همان آيه به ولايت وي بر مؤمنان تصريح شده  ، آنجا كه مي فرمايد:

«إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ»[1]
- ولى شما تنها خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آورده‏اند همان كسانى كه نماز برپا مى‏دارند و در حال ركوع زكات مى‏دهند.

روايات صحاح و اهل سنت نيز بر اين امر تصريح نموده اند كه آيه ي شريفه در حق علي (ع) آنگاه كه در حال ركوع ، انگشتر خود را به فقير بخشيد فرود آمد[2].

3.       پيامبر گرامي فرمود : « انما العمال بالنيات» «ميزان و حقيقت واقعيت هر عملي ، به نيت انسان بستگي دارد.».
بنابرين هرگاه « ولايت علي » (ع) يكي از اصولي كه قران بدان تصرح فرموده است باشد، و از سوي ديگر جمله ي ياد شده به قصد جزئيت گفته نشود و جزيي از اذان محسوب نردد چه مانعي دارد كه اين حقيقت در كنار شهادت بر رسالت پيامبر گرامي باز گو گردد؟

*در اينجا مطلبي لازم به گفتن است و ان اين است كه : اگر افزودن جمله بر اذان ، امري نا صحيح است و بدين جهت از شيعه خرده گرفته مي شود ، اين دو موردي كه در زير مي آوريم ، چگونه توجيح مي شود :

1.       تاريخ صحيح گواهي ميدهد كه فصل « حي علي خير العمل » جزء اذان بوده است در حالي كه دوران خلافت خليفه ي دوم به تصور اين كه مردم با شنيدن ان گمان مي برند نماز بهترين اعمال است . ديگر به سراغ جهاد نمي رند ، آن را حذف كرد و به همين حالت با قي ماند.

2.       جمله « الصلوة خير من النوم » (نماز بهتر از خواب است) در زمان رسول اكرم جزء اذان نبوده و بعده ا بر فصول آن اضافه گرديده است و لذا شافعي در كتاب «الامّ» ميگويد:

«اكره في الاذان الصلوه خير من النوم لان ابا محذوره لم يذكره»

-  يعني براي من خوشايند نيست كه در اذان بگويم : الصوه خير من النوم  ، زيرا ابا محذوره (يكي از محدثان ) ، آن را در حديث خود نياورده است.  

سلام علي ياران حاضر

با دو تا فایل دیگر بروزم دانلود کنید ها.........

1. مرحوم اقاسی در مورد امام رضا     ۵۷۰کیلوبایت          صفحه دانلود  
2. دکتر اصفهانی-ولایت عشق           ۵۵۵کیلوبایت          صفحه دانلود

نظر بديد....